मुक्तांगण

भरून यायलाच अवकाश कि मनाचं आभाळ होतं....डबडबलेलं नाहीच सावरलं तर ओसंडणारं अलगद ओल साठते क्षणभर मनाचं आभाळ पाझरत राहतं मनभर मनातला पाऊस मनभर बरसला कि मनातलं आभाळ लक्ख होत मनातलं झाड मनातल्या पाखराच्या मनातलं घर होतं लक्ख झाल्या आभाळात स्वप्नांचे पंख पसरत इंद्रधनू शोधत पाखरू मग उडून जातं  एक ओला पाऊस मनात बरसून मनात विरून जाणारा तरी मनातल्या आभाळाचे पाखरू पाखरू मन जपणारा एक ओला पाऊस !!! रश्मी / १ जून १५ 

ऋतू उन्हा पान्हा आला जळजाळतो तापुन जीव रापतो आटतो कारे गेला रे कोपून कारे गेला रे कोपून डोळ्या तळे हे साचले पोटा खळ नाही पाणी नदी नाले बी आटले नदी नाले बी आटले झाडे गेलीत सुकून वाट पाहतो सरीची ध्यास जाएना विरून ध्यास जाएना विरून रविराजा शांत होना ढगा पाणी ओत थोडे धरणी शीतलता देना धरणी शीतलता देना रान हिरवे होऊ दे गार वारे वाहू दे अन् ऋतू बरवे होऊ दे. Rashmi / 1 jun 15

जगात या जगतांनाही मी माझ्यात नसते कधी चारचौघात वावरतांना स्वतःसंगेच हसते कधी रीत जगाची शीकतांनाही बदलत नाही माझी चाल गीत प्रथेचे गातांना मग अलगद घेते माझाच ताल वेचत जाते क्षणभंगुर ते काळ गतीचे नसते भान भूत, भविष्य अन वर्तमानही गोंदून घेते देहावपान Rashmi Madankar / 30 may 15

मन हेलावून सोडणारी …हृदय पिळवटून टाकणारी ही तीन आईंची कथा. काळ कुठलाही असू दे, परिस्थिती कशीही येऊ दे … कितीही यातना, कितीही अडचणी, कुठलेही दुःख काही अगदी काहीही आईच्या ममत्वाला तिच्या मायेला झुकवू शकत नाही. स्त्रीच्या आईपनावर, तिच्या प्राणापेक्षा जास्त असणाऱ्या बाळावर गदा ओढवणार असेल तर तिच्या एवढ सहनशील, साहसी, धाडसी अन लढाऊ कोणी होऊ शकणार नाही. हेच उदाहरण कायम करणाऱ्या या ३ आईंना 'मदर्स डे' चे औचित्य साधून लोकसत्ता सोबतच माझाही सलाम.      http://www.loksatta.com/chaturang-news/salute-to-three-mothers-on-occasion-of-mothers-day-1100645/ (लेख वाचण्यासाठी या लिंक क्लिक करा) 

वो शाम कुछ अजीब थी … ये शाम भी अजीब है  वो कल भी पास पास थी वो आज भी करीब है !! All Photographs Clicked by Me

पहिल्या पावसातली पहिलीच संध्याकाळ एक अनामिक हुरहूर घेऊन येते … अनोळखी उदासीन. मन शांत अधिक शांत होत जातं. खिडकीच्या बाहेर अवेळी दाटलेला अंधार खिडकीच्या ओट्यावर बसून बघतांना बाहेर आज वेगळंच चित्र रंगलंय असा आभास देऊन जाते, कुंपणा पलीकडचा रोज दिसणारा चाफा गडद हिरव्या पाणावल्या रंगात डोलत असतो. काळेभोर आभाळ सांजेच्या सूर्याच्या छटा झाकोळून डोकावणारे . मन अजाणत्या विचारांच्या हिंदोळ्यावर आसीन झालेलं कुठेतरी दूर बघत राहावं वाटत राहतं, नजर दूर शून्यात जाते…नाही इच्छा होत उठायची, आतले दिवे पेटवायची. बाहेरच्या अंधारल्या मंद प्रकाशात सुरु असतो 'शोध'   माहिती नसलेल्या कसलातरी. खिडकीच्या अल्याड बसून मनातल्या खिडकीच्या पल्याडचा शोध. खिडकीकडलं अर्ध शरीर ओलं होतांना मनाच्या आतही काहीतरी ओलावत राहतं …तंद्री लागते … अन एक एक आठवण पाझरू लागते … ओसरणाऱ्या धारांसोबत गारवा अन तोच ओळखीचा मृद्गंध आसमंत भारून टाकतो.…. अलगद डोळे मिटले जातात. एक लांब श्वास … अन सगळंच ओथंबून वाहायला लागतं.…. काय होतंय हे कळण्याआत एखादी वीज कडाडते, चमकून जाते. धस्स होतं मनात. पलीकडल्या घरात कुणीतरी रेडिओ लावलाय …ल...

अजूनही श्वास मनाचा खाली अन वर झुलते रोज अजूनही गालामधल्या खळीत हसणे फुलते रोज अजूनही स्वप्नांना ते पंख रुपेरी फुटतांना आकाश गवसणी बाहू मुक्त अन खुलते रोज अजूनही देह देखणा पोकळीत त्या दिसे व्याकूळ अजूनही हर्षित होता नाच नाचतो मनमयूर अजूनही पिवळा चाफा गंध घेउनि फुलतांना गंधामध्ये रंग वेगळा भासत जातो सुमधुर  अजूनही देठावारती सरसरत ते पिवळं पान अजूनही ओल्या धारा हरपून घेतं उन्हकोवळं भान अजूनही स्पर्श तरुचा मोहवतो अन जीव जाळतो हिरवळ होऊन सारे रंग उधळत जातं सोवळं रान