मुक्तांगण

 अंबर हडप या गुणी लेखकाचा सकाळला वाचलेला अप्रतिम लेख.  .......................................................................................................................................... 'स्वप्न' एक 3D Movie (अंबर हडप) ‘स्व प्न‘ या गोष्टीवर आजवर बरंच काही लिहून आलंय. अनेकांनी त्याचे अर्थ लावलेत. काही जणांना स्वप्न ही गोष्ट काल्पनिक वाटते आणि काही जणांनी स्वप्नाला एन्कॅश केलंय. मला कोणी विचारलं की स्वप्न म्हणजे काय, तर मी म्हणेन, स्वप्न म्हणजे आपल्या मनाने तयार केलेला एक थ्रीडी सिनेमा असतो. असा सिनेमा, ज्याचे मेकर आपण असतो आणि प्रेक्षकही. काही स्वप्नं एखादा प्रोमो असतात आणि काही स्वप्न डेलीसोप. ही झाली झोपेत पडणारी स्वप्नं. माझ्या मते हा स्वप्नांचा शो आपल्या हातात नसतो. आपला मेंदू आपल...

तांबडा संधिप्रकाश डोकाऊ लागला होता. आकाशात अजूनही सूर्य त्याच्या नैसर्गिक स्वभावानुसार तळपत होता. प्रवासभर बंगाली सौंदर्य न्याहाळण्यात मी गुंगून गेले , रस्त्याच्या कडेने लागणारे अगणित छोटे छोटे तळे, त्याभोवताल पसरलेली समृद्ध हिरवळ, हवा तसा वेढा घेत वळणावळणाने उंची गाठत ताल धरत डोलणारी, तळ्यांची कडा शोभिवंत करणारी नारळाची आकृतीबद्ध झाडे. अधून मधून वाटेत लागणारी छोटी चौकटीपूर्ण खेडी, झोपडीवजा घरे, बाजार आणि माणसांची रेलचेल..... कलकत्त्याहून दीडशे किलोमीटरचा प्रवास जवळ जवळ आटोपत आलेला. हळूहळू वस्तींची झुंबड कमी होऊ लागली. कुठे सपाट मैदान तर कुठे वाळूचा पसारा दिसू लागला. आपण अपेक्षित डेस्टीनेशनच्या जवळ पोचतोय असे आभास आता होऊ लागले होते. मन अंदाज लावू पाहत होते अगाध-अथांग अश्या नजरेला न पेलणाऱ्या अखंड अमर्याद पाणेरी बेटाचा. एका निमुळत्या अर्धवक्राकृती वळणावरून गाडी वळली आणि डाव्या बाजूने दूरवर फेसाळती पांढरीशुभ्र पुसटशी रेषा दिसू लागली. ते शुभ्र सौंदर्य नजरेने टिपण्याचा प्रयत्न करते न करते तोच गाडी कच्च्या दगडी रस्त्यावरून चढावाला लागली. गाडीच्या काचा उतरवून मी डाव्या बाजूच्या...

भरून यायलाच अवकाश कि मनाचं आभाळ होतं....डबडबलेलं नाहीच सावरलं तर ओसंडणारं अलगद ओल साठते क्षणभर मनाचं आभाळ पाझरत राहतं मनभर मनातला पाऊस मनभर बरसला कि मनातलं आभाळ लक्ख होत मनातलं झाड मनातल्या पाखराच्या मनातलं घर होतं लक्ख झाल्या आभाळात स्वप्नांचे पंख पसरत इंद्रधनू शोधत पाखरू मग उडून जातं  एक ओला पाऊस मनात बरसून मनात विरून जाणारा तरी मनातल्या आभाळाचे पाखरू पाखरू मन जपणारा एक ओला पाऊस !!! रश्मी / १ जून १५ 

ऋतू उन्हा पान्हा आला जळजाळतो तापुन जीव रापतो आटतो कारे गेला रे कोपून कारे गेला रे कोपून डोळ्या तळे हे साचले पोटा खळ नाही पाणी नदी नाले बी आटले नदी नाले बी आटले झाडे गेलीत सुकून वाट पाहतो सरीची ध्यास जाएना विरून ध्यास जाएना विरून रविराजा शांत होना ढगा पाणी ओत थोडे धरणी शीतलता देना धरणी शीतलता देना रान हिरवे होऊ दे गार वारे वाहू दे अन् ऋतू बरवे होऊ दे. Rashmi / 1 jun 15

जगात या जगतांनाही मी माझ्यात नसते कधी चारचौघात वावरतांना स्वतःसंगेच हसते कधी रीत जगाची शीकतांनाही बदलत नाही माझी चाल गीत प्रथेचे गातांना मग अलगद घेते माझाच ताल वेचत जाते क्षणभंगुर ते काळ गतीचे नसते भान भूत, भविष्य अन वर्तमानही गोंदून घेते देहावपान Rashmi Madankar / 30 may 15