मुक्तांगण

मन हेलावून सोडणारी …हृदय पिळवटून टाकणारी ही तीन आईंची कथा. काळ कुठलाही असू दे, परिस्थिती कशीही येऊ दे … कितीही यातना, कितीही अडचणी, कुठलेही दुःख काही अगदी काहीही आईच्या ममत्वाला तिच्या मायेला झुकवू शकत नाही. स्त्रीच्या आईपनावर, तिच्या प्राणापेक्षा जास्त असणाऱ्या बाळावर गदा ओढवणार असेल तर तिच्या एवढ सहनशील, साहसी, धाडसी अन लढाऊ कोणी होऊ शकणार नाही. हेच उदाहरण कायम करणाऱ्या या ३ आईंना 'मदर्स डे' चे औचित्य साधून लोकसत्ता सोबतच माझाही सलाम.      http://www.loksatta.com/chaturang-news/salute-to-three-mothers-on-occasion-of-mothers-day-1100645/ (लेख वाचण्यासाठी या लिंक क्लिक करा) 

वो शाम कुछ अजीब थी … ये शाम भी अजीब है  वो कल भी पास पास थी वो आज भी करीब है !! All Photographs Clicked by Me

पहिल्या पावसातली पहिलीच संध्याकाळ एक अनामिक हुरहूर घेऊन येते … अनोळखी उदासीन. मन शांत अधिक शांत होत जातं. खिडकीच्या बाहेर अवेळी दाटलेला अंधार खिडकीच्या ओट्यावर बसून बघतांना बाहेर आज वेगळंच चित्र रंगलंय असा आभास देऊन जाते, कुंपणा पलीकडचा रोज दिसणारा चाफा गडद हिरव्या पाणावल्या रंगात डोलत असतो. काळेभोर आभाळ सांजेच्या सूर्याच्या छटा झाकोळून डोकावणारे . मन अजाणत्या विचारांच्या हिंदोळ्यावर आसीन झालेलं कुठेतरी दूर बघत राहावं वाटत राहतं, नजर दूर शून्यात जाते…नाही इच्छा होत उठायची, आतले दिवे पेटवायची. बाहेरच्या अंधारल्या मंद प्रकाशात सुरु असतो 'शोध'   माहिती नसलेल्या कसलातरी. खिडकीच्या अल्याड बसून मनातल्या खिडकीच्या पल्याडचा शोध. खिडकीकडलं अर्ध शरीर ओलं होतांना मनाच्या आतही काहीतरी ओलावत राहतं …तंद्री लागते … अन एक एक आठवण पाझरू लागते … ओसरणाऱ्या धारांसोबत गारवा अन तोच ओळखीचा मृद्गंध आसमंत भारून टाकतो.…. अलगद डोळे मिटले जातात. एक लांब श्वास … अन सगळंच ओथंबून वाहायला लागतं.…. काय होतंय हे कळण्याआत एखादी वीज कडाडते, चमकून जाते. धस्स होतं मनात. पलीकडल्या घरात कुणीतरी रेडिओ लावलाय …ल...

अजूनही श्वास मनाचा खाली अन वर झुलते रोज अजूनही गालामधल्या खळीत हसणे फुलते रोज अजूनही स्वप्नांना ते पंख रुपेरी फुटतांना आकाश गवसणी बाहू मुक्त अन खुलते रोज अजूनही देह देखणा पोकळीत त्या दिसे व्याकूळ अजूनही हर्षित होता नाच नाचतो मनमयूर अजूनही पिवळा चाफा गंध घेउनि फुलतांना गंधामध्ये रंग वेगळा भासत जातो सुमधुर  अजूनही देठावारती सरसरत ते पिवळं पान अजूनही ओल्या धारा हरपून घेतं उन्हकोवळं भान अजूनही स्पर्श तरुचा मोहवतो अन जीव जाळतो हिरवळ होऊन सारे रंग उधळत जातं सोवळं रान 

काही महिन्यांआधी घराजवळ मेनरोडला प्रचंड गर्दी दिसली. पोलिसांच्या गाड्या, अम्ब्युलन्स, बघे…  नेमकं झालंय काय समजायला मार्ग नव्हता. अपघात झाला असणार असा अंदाज आला. तिथल्याच कुणाला विचारले तेव्हा कळाले कि रस्ता क्रॉस करणाऱ्या एका गरीब चाळीशीतल्या माणसाला ट्रक ने उडवले होते आणि त्यानंतर चालकाला पकडून लोकांनी चोप चोप चोपला होता. मुळात जिज्ञासू वृत्ती आणि वरून मीडियाशी संबंध घटनेमागची कारणे उकलून पहावी वाटली नाही किंवा आतली कहाणी बाहेर आणावी वाटली नाही असे होईलच कसे …. माझीही उत्सुकता जागृत झाली आणि इन्वेस्टीगेशन सुरू झाले. घराजवळील चौकात अपघात झालाय म्हणजे कोणी पाहणीतला तर नसेल? अश्या एक नाही अनेक शंका जागृत झाल्या. त्याच संध्याकाळी मी तत्काळ त्या चौकात पोचले. जुजबी विचारणा केल्यावर तो इसम न्हावी असल्याचे कळाले. 'अरेरे बिचारा गरीब अपघाताने गेला' असे शब्द बाहेर पडले ..पण नंतर जी माहिती मिळाली ती ऐकून जबरदस्त धक्का बसला. त्यांना मागील काही वर्षांपासून कर्क रोग होता. आणि आता तो शेवटच्या स्तराला पोचला होता.  क़र्करोगाने झालेल्या मृत्यूचा इन्श्युरन्स वगैरे मिळत नाही. अपघाती मृत्यूचा म...