मुक्तांगण

एकांतातल्या शब्दांना कंठ असतो त्या शब्दांना डोळे असतात ओघळणारे त्या शब्दांना मन असते. भावनाही असतात  पण मिळत नाहीत ते कान त्यांना ध्येय असते पण गंतव्य नसते... ज्यांना ऐकवायचे त्यांच्या पर्यंत जायचे रस्ते नसतात दारं बंद करून टाकली असतात सगळीच म्हणून तर ते एकांतात फुटतात धुसफुसतात... मुसमुसतात, क्वचित किंचाळतातही कंठातून बाहेर पडले कि त्यांचे प्राक्तन त्यांना कुठवर घेऊन जाईल सांगता येत नाही असं म्हणतात, शब्दांना मरण नाही. ते हवेत विरत नाहीत, पाण्यात विरघळत नाहीत अवकाशाच्या पोकळीत तरंगत राहतात ... भटकत राहतात एकांतातल्या शब्दांच्या आरोळ्या कुठवर ?? ऐकून घेणारे कान अन समजून घेणारे मन मिळत नाही तोवर ज्या शब्दांना आस मिळते त्यांची वाफ होते ... पाऊस होऊन बरसते, मातीत विरते उरलेल्यांचे दगड होतात.. कुणी ग्रह म्हणतात .. कुणी तारे न काढता न गिळता आलेले आवंढेच तर असतात सारे जिकडे तिकडे शब्दांचेच पसारे  !!! रश्मी पदवाड मदनकर 23.6.17

सतत धावपळीच्या आयुष्यात असणाऱ्या ह्या दोन्ही अभिनेत्री एकदा विमानतळlवर एकमेकींना भेटल्या, दीप्ती स्मिताला म्हणाली हे काय आयुष्य आहे सतत धावपळ , आयुष्य जगण्याची काही दुसरी रीत असली पाहिजे स्मिता थोडा विचार करून ठामपणे म्हणाली "नाही" त्यावर दीप्ती नवल ने केलेली ही इंग्रजी कविता “SMITA AND I” : Deepti Naval Always on the run Chasing our dreams We met each time At baggage claims VIP lounges Check- in counters Stood a while together Among gaping crowds Spoke, unspoken words Yearning to share Yet afraid, afraid Of ourselves All around us People cheering, leering And we, like spectacles Amidst all the madness Trying to live a moment Of truth A glance, a touch A feeling to hold on to And move on… The last time we sat together Waiting for a flight I remember I’d said, ‘There must be another way Of living this life!’ For a long time You remained silent Then, Without blinking Without turning Said, ‘There isn’t’ Today You are gon...

कुठेतरी  वाचलेली एक सुंदर कविता मी आहे ना सांग?’ मुग्धमानसी | ’आताच दमू नकोस फार जायचं आहे लांब’ म्हण एकदा तरी हात धरून मला ’थोडं थांब’ म्हण... माझं गुर्‍हाळ तक्रारिंचं कुरकुर करु लागलं की जवळ बसवून मला फक्त ’ऐकतो मी तू सांग’ म्हण... कधी चिडेन जगावरती कावून जाईन, त्रासून जाईन हसून माझी धग सोसून ’जगाच्या नानाची टांग’ म्हण... कधी माझ्या डोळ्यांमधून निसटून जाईल काहितरी तेही पकडून शिताफीनं ’याचा पत्ता सांग’ म्हण... मी हसताना उधाणलेले मी रडताना गहिवरलेले अश्रू माझे टिपून ठेव अन् ’जपून ठेवलंय वाण’ म्हण... मोठेपण सोसणार नाही पायांत त्राण उरणार नाही तेंव्हा कुशीत घेऊन मला ’बाळ माझी छान’ म्हण... फार काही मागत नाही माझी तहान भागत नाही हरलेच कधी मी तर हसून ’मी आहे ना सांग?’ म्हण...