मुक्तांगण

सांगायचे होते मला जे ते तुला कळलेच नाही शब्द होते लाख ओठी गीत पण जुळलेच नाही स्पर्शातून का वेदनेचा दाह हा नडतो कधी कळवायचे होते तुला जे कळले पण वळलेच नाही पेटले विरहात अन मज वाटले सुटले अता शांत झाला ताप पण  पोळले परी जळलेच नाही का असा आलास अन अर्ध्यातूनी गेलास तू पाठ फिरता रे तुझी मी जगी रुळलेच नाही रश्मी मदनकर

जुनेच इशारे जुन्याच खुणा त्या पानावर कोरलेल्या जुनीच कपाटे जुनाच खणा त्या पानांनी भरलेल्या तू अजूनही तिथे तसाच आहे जिव्हाळ्याने जपलेला तो थेंब सुना लांघून गुन्हा नयनांमध्ये लपलेला भिजले शब्द जुनेच गाऱ्हाणे, भावुकतेच्या लाटेने एकटीच निघाले मी वेडी मग आठवणींच्या वाटेने ! रश्मी मदनकर ४/०३/२०११

वृत्त:- मंजुघोषा लगावली:- गालगागा गालगागा गालगागा ! -------------------------------------------------------- गोंदलेल्या वेदनेला नाव नाही घाव झाले खोल का ते ठाव नाही हारते हा खेळ जिंकाया नव्याने मी रडीचा मांडलेला डाव नाही ओढ मज आहे नभाची ध्येयवेडी कुंपणा , माझी तुझ्यावर धाव नाही आटले कोठे उमाळे अंतरीचे प्रेम नाही वा कुठे सद्भाव नाही पाडले फासे जरी आता मनाने प्राक्तनाशी खेळण्याला वाव नाही लाख भांडू दे कुणीही दैवताशी होतसे जे व्हायचे बदलाव नाही # मराठीगझल रश्मी पदवाड मदनकर 28 जुलै 18

निजल्या देहाच्या शिणलेल्या गात्रांना पहाटे स्फुरण चढतं..मग  रात्रीची खुंटीला टांगलेली रिकामी स्वप्नांची थैली तो झटकून तपासून घेतो.. इच्छा, आकांक्षा, अर्धउन्मलित स्वप्ने..  कोंबून भरतो पुन्हा उमेदीने निघतो पुर्ततेच्या प्रयत्नाच्या प्रवासाला.. पुन्हा कालसारखाच .. रणरण वणवण करून रात्री परतल्यावर घरात शिरण्याआत पिशवीतली सारी अपुर्ण स्वप्न त्वेषात भिरकावून देतो आकाशात.. चेहेरयावर हसू ओढतो.. थैली खुंटीला टांगतो. आनंदी वावरतो .. आणि दमला भागला जीव करतो झोपेच्या हवाली  अर्ध्यारात्री कधीतरी... इकडे नाऊमेदीचे अर्धगळके थेंब डोळ्यात..अन भंगलेल्या स्वप्नांचे तयार झालेले तारे आकाशात टीमटीमत राहतात रात्रभर..  निजल्या देहाच्या शिणलेल्या गात्रांना पुन्हा पहाटे स्फुरण चढतं.. मग ...