कुंपण

माझ्या क्षितिजात चंद्राची शीतल काया तेवत असते
अंगणात चंदनफुलांचा शिंपावा 
गार गंधित वाऱ्याची झुळूक तुला स्पर्शाला हवी असते
म्हणून तू  दुपारचे उन्ह अंगभर लपेटून
रात्री भेटायला येतोस

मला तू पौर्णिमा म्हणतोस

उन्हात कोरड्या करपून गेलेल्या
तुझ्या भावनांना माझ्या ओलाव्याची उब हवी असते
तुझा हात हाती घेते
पदराची सावली तुझ्या डोक्यावर धरते
तू शांत होत हळव्या कुशीत विसावतो

मला तू माया म्हणतोस...

तुझे बाळबोध उमाळे कुशीत रिचवताना
माझ्या मातृत्वाचा पान्हा फूटतो
तू तुझे उदरभरण करून घेतोस
तृप्तीची ढेकर देऊन
कुशीतच गाढ झोपी जातो.....

तू मला पूर्णा संबोधतो...

पुन्हा उजाडतं... तुला उडायचं असतं
दूर गगनात तुझ्या स्वप्नांचं क्षितिज गाठायचं असतं
तुझ्या पंखांवर मी माझं आभाळ धरते
झेप घेऊन थकलास कि तुला विश्रांतीला
पंखांखाली ओंजळही सरकवते

तू मला धारिणी म्हणतोस....

जगणं-जागवणं, रुजवणं - निभावणं.
तुला देत राहते अखंड  ...
तुझे तप्त उन्ह मनभर गोंदून
रापल्या जीवाचा दाह सोसून कोंडून घेते आत
वरवरच्या कायेवर चंदनाचा लेप देते... शृंगार करते
रात्री तुझ्या गरजेची शीतलता दिवसभर पेरत जाते.

 मला तू स्वरूपा पुकारतो...

माझे हे नभव्यापी मन मात्र तू जिंकावस असं वाटत असतं
तेही तुला देऊन टाकता येतं खरतर ...पण
ते तूच घराच्या चौकटीत कुठल्याश्या कुपीत नाही का बंदिस्त करून ठेवलय
आठवतं ?

मग मीच स्वतःला कुंपण म्हणते...





रश्मी पदवाड मदनकर
१२/०२/२०१७