जाणिवांची रात्र !

आसमंतभर पसरून वाट बघत राहिली,
दमली अन अखेर कलली संध्याकाळ
दिवसभर मनभर साठलेली उन्हं
उतरणीला तळमळत राहिली
पश्चिमेला फुटलेल्या तांबड्यात
न्हाऊन निघण्याची इच्छा विरली काळोखात
दिवेलागणीला तेवत राहण्याचे स्वप्नही
भंगत गेले संध्यासमयी.

अन अंधारून आले सारे ...
दिन दिन रात्र रात्र पालटत राहिले
 पुढे चंद्रही कले कलेने आवस होत गेला

 नेणिवेचा एक कोपरा उजळावा म्हणून जाणीव झाली
अन् कित्तेक भावनांची अशीच रात्र होत गेली ??

रश्मी मदनकर