रागातून जागृतीकडे : आधुनिक स्त्रीचा आत्मभानाचा प्रवास !

मी एक अख्खा काळ नेसून घेतलाय
स्वतःभोवती..माझा माझ्यापुरतं असलेला
एक काळ माझ्या आयुष्याएवढा .. किंवा
आयुष्य एका काळाएवढं..
आयुष्यापलीकडचा काळ मला माहीत नाही
काळापलीकडचे आयुष्यही ठाऊक नाही...


नेसलेल्या काळात मी रंगवलंय माझं एक आकाश
माझ्या वाट्याचा उजेड सांडत राहावा म्हणून
त्यात टाचलाय एक सुर्य, एक चंद्र थोडे तारे
पेरले आहेत काही बियाणे थोडं धनधान्य
टीचभर पोटासाठी जन्मभर लागणार्या अन्नासाठी...

विदग्ध आत्म्याला विसावा म्हणून
टीचभर परिघातल्या चंद्रमौळी घरात
अशक्यतेचं अफाट विश्व सामावलंय
ते मी माझंच मानून घेतलंय कायमचं

जगण्यासाठी मनाच्या रखरखत्या जमिनीवर
मारत असते भावनेच्या ओलाव्याचा शिडकावा
उगवत राहते प्रेम, आपुलकी, जिव्हाळा वगैरे
जपून ठेवते काही खाणाखुणा जगण्यासाठी
विदीर्ण आत्म्याला लावत असते संवेदनेचा लेप वगैरे

भिरभिरणाऱ्या अस्तित्वाचा गुंता  सोडवण्यात,
आणि विखुरलेल्या स्वप्नांची चुंबड जमवण्यात
निघून चाललाय हा जन्म वगैरे
हव्या त्या माणसांचे गर्दीतले चेहेरे शोधत
धुमसत राहतो जीव अखंड
अल्पकाळ परीघ ओलांडून आत येणाऱ्या माणसांनी
 दिलेल्या तात्पुरत्या दुःखाचे कढ सोसत
आयुष्याला पुरेल एवढ्या जखमा झोळीत जमा केल्या आहेत
त्या कुर्वाळण्यात या काळाची लक्तरं होणार आहेत

मी नेसलेला काळ असाच जीर्ण होत जाणार आहे
सुरकुत्यांच्या कातडी आड .. मोहवणाऱ्या जगण्याच्या संभावनांशी
संघर्ष करीत मी माझ्या जगण्याचे सांत्वन करीत राहायचे ?

नाही .. नको ..

मी नेसलेला काळ सोडून देऊन
निर्वस्त्र आत्ममग्न अनभिज्ञ
नग्नच अज्ञात प्रवासाला निघणार आहे.
 नश्वर देहभोगाच्या सत्य आभासापलीकडे
चिरशांतीच्या शोधात ...