चांदण्यांचे वर्ख सारे देहभर मी गोंदते,
चंद्र असतो साक्षिला अन मी नभाशी बोलते !

पारिजाताच्या फुलांचे रंग घेते ओढुनी,
गंध होतो देह सगळा मी अशी गंधाळते !

उंबऱ्यापाशी घराच्या रात्र का अंधारली,
ओंजळी घेउन उजेडा काजव्यांशी डोलते !

छेडता जेव्हा कधी मी जीवघेणा मारवा,
मखमली आलाप ते मग गीत जन्मा घालते !

सांजवेडे दुःख मग सुर्यास देते अर्पुनी,
ध्येयवेडे स्वप्न मी घेउन उराशी चालते !



* रश्मी पदवाड मदनकर - ४ एप्रिल १८
#मराठीगझल